Wilk

Wilk

Wilk (Canis lupus) - ssak z rodziny psowatych z rzędu drapieżnych. Gatunek pod ochroną.  Zamieszkuje lasy, równiny, tereny bagienne oraz góry. Występowanie, siedliska: Azja, Europa, Ameryka Północna. Najwięcej wilków występuje na terenie Kanady, Rosji, Alaski. Wilk jest wytrwałym wędrowcem. Jest gatunkiem terytorialnym. W Polsce wilk należy do  zwierząt podległych ścisłej ochronie zapisanej w odpowiednim rozporządzeniu Ministra Środowiska z 2001 roku. W prawie krajowym wilk podlega ścisłej ochronie gatunkowej, ochronie strefowej oraz ustawie o rekompensacie strat. W  międzynarodowym prawie ochronę wilków reguluje konwencja berneńska, waszyngtońska oraz Dyrektywa Siedliskowa. W Polsce najwięcej wilków żyje w województwach: podkarpackim, małopolskim, podlaskim, a także w niewielkiej liczbie na terenie innych województw.
 
Wilki posiadają ubarwienie szaro-białe-brązowe do czarnego. Długa sierść (do 17 cm) wzdłuż grzbietu służy do okazywania złości i odstraszania w przypadku ataku.  Posiadają bardzo pojemny żołądek, ok. 9 litrów, a także rozciągliwy przełyk umożliwiający połykanie dużych kawałków mięsa. Szczęka dorosłego wilka wyposażona jest w 42 zęby, o długości do 27 mm. Młode wilki posiadają 28 zębów mlecznych. Po 10 roku życia zęby, głównie kły ulegają ścieraniu, co prowadzi z czasem  do śmierci głodowej zwierzęcia.  Kończyny wilka posiadają łokcie skierowane do wewnątrz, dzięki czemu może on stawiać stopy w jednej linii. Wilki są wytrwałe w wędrowaniu, dziennie mogą przebywać dystanse 40-70 km, ale zdarzają się osobniki zdolne do pokonania nawet 200 km w jedną dobę. Zazwyczaj poruszają się z prędkością ok. 8 km/h, choć przez klika minut są w stanie biec z prędkością 85 km/h. Sygnały dźwiękowe używane przez wilka to: wycie, służące do komunikacji między stadnej, szczekanie ostrzegające inne osobniki, warczenie sygnalizujące agresję, skomlenie będące oznaką podporządkowania i piski występujące w zabawach zwierząt.

Cechy charakterystyczne
Wysokość                70 – 85 cm samiec
                                   60 – 75 cm samica
Długość ciała          97 – 124 cm samiec
                                 100 – 120 cm samica
Długość ogona       30 – 50 cm
Waga                        45 – 60 kg samiec  
                                  30 – 50 kg samica

Wilki są aktywne najbardziej w porannej i wieczornej części dnia, jednak pory te mogą się nieznacznie przesuwać, w zależności od różnych czynników zewnętrznych, chociażby takich jak czynniki pogodowe.  Wilk jest zwierzęciem stadnym. Stada wilków liczą do 20. Watahy mają ściśle określoną hierarchię wewnętrzną. Przywództwo w stadzie ma tylko jedna para, która tylko również ma prawo do rozmnażania się. Pozostała część stada jest podporządkowana, a te które mogą tej dominacji zagrażać, np. młode osobniki, są przepędzane ze stada. Terytorium znakowane jest za pomocą odchodów, co służy do określenia i rozpoznania swego terenu w przyszłości, a także określenie swojego terenu dla osobników odłączonych chwilowo od stada. Znakowanie to ma na celu również ostrzeżenie intruzów przed wejściem na terytorium watahy.

Żywią się głównie średniej i dużej wielkości ssakami kopytnymi. Zjadają także gryzonie, bezkręgowce, ptaki. Wilk potrzebuje spożyć dziennie ok. 1,3 kg mięsa. W sprzyjających warunkach chętnie zjadają ryby. Przy braku pożywienia, zdarza im się atakować zwierzęta hodowlane. Polowania odbywają się w watahach, głównie w porze wieczornej, jednak często przeciągają się przez całą noc. Watahy dzielą się na grupy, w których każda ma określone funkcje w polowaniu. Najpierw grupa tropicieli wynajduje potencjalną ofiarę i informuje o tym resztę stada, następnie grupa naganiająca płoszy napadane stado i selekcjonuje z niego jedną ofiarę, zaganiając ją w kierunku watahy wilków, która blokując mu drogę atakuje zdobycz. Wilki atakują słabsze, starsze lub niedoświadczone zwierzęta, co prowadzi do naturalnej selekcji wśród zwierząt.

Rozmnażanie :Ciążą trwa ok. 65 dni, występuje po okresie rui pod koniec zimy. Po ciąży przychodzą na świat 4-6 osobników, maks. 12, które są nieodporne na niską temperaturę otoczenia i ślepe przez ok. 2 tygodnie. Karmienie odbywa się za pomocą mleka matki, aw późniejszym okresie przeżutym i nadtrawionym przez cale stado pokarmem. Po kilku miesiącach życia młode wilki są już na tyle wyrośnięte i rozwinięte  by móc razem z resztą stada brać udział w polowaniach.



Działy serwisu